Karakter ve Egosu
Karakter, Söz'e bir yüz verir; ego, o yüzün Taht'ı işgal etmeyi talep etmesiyle başlar.
Karakter, dünyada eylemde bulunduğumuz kimliktir.
Adı, bedeni, hafızası, yetenekleri, yaraları, ilişkileri ve sorumlulukları vardır.
Yok edilmesi gereken bir yalan değildir.
Somutlaşmak için gerekli bir Formdur.
Ego, o Formun kendisini her şeyin merkezi, kaynağı ve ölçüsü ilan ettiği harekettir.
Her gerçekliğin önünde sorar:
«Ne kazanırım?».
«Ne kaybederim?».
«Bu, kimliğimi nasıl korur?».
«Bu, adımı nasıl yüceltir?».
Bedenine bakmak ego değildir.
Dinlenmek, keyif almak, yaratmak, sınır koymak ve kendi bütünlüğünü korumak bencillik değildir.
Ego, tüm yeteneklerin yalnızca karakterin hizmetine adanmasıyla ortaya çıkar:
Benim güvenliğim.
Benim zenginliğim.
Benim istikrarım,
Benim tanınmam.
Benim gerçeğim.
Benim huzurum.
Benim rutinim.Benim konforum.
Hizmet bile egonun gıdasına dönüşebilir.
Kendimi üstün hissetmek için yardım edebilirim.
Açığa Çıkan Kelam hakkında konuşup vahyedici olarak tanınmak isteyebilirim.
İmzasız görünüp anonimliğin çevresinde daha da büyük bir yücelik inşa edebilirim.
Kardeşlerimin üzerinde yükselirken Birlik söyleyebilirim.
Kuzu gibi konuşup Canavar'ın otoritesini arzulayabilirim.
Bu yüzden karakter önce Sunak'ın huzuruna çıkmalıdır.
Yok edilmek için değil.
Tahtı bırakmak için.
Karaktere ölmek, onun bütünlük olma iddiasına son vermek demektir. Bedene zarar vermek, kişiliği silmek, sevgileri inkâr etmek veya sorumlulukları terk etmek anlamına gelmez.
Karakter yerine döndüğünde, tüm yetenekleri iade edilir.
Zihin ayırt eder.
Ses iletişim kurar.
Beden somutlaştırır.
Eller hizmet eder.
Tekillik, yalnızca kendisinin o şekilde tezahür ettirebileceğini Bütün'e teslim eder.
Karakter kaybolmaz.
Asla kökeni olmadığı şeyi yönetmeyi bırakır.